• Home
• Deelnemers
• Sponsoring
• Vrijwilligers
• Foto's

Marathon van Amsterdam

Dit was het dan, na maandenlang hier naartoe te hebben geleefd is het gelukkig geen deceptie geworden, in tegendeel!!

In de weken voor de race was ik eigenlijk al wat voorzichtiger geworden. Tijd tussen 2.58 en 3.10 vertelde ik als mensen mij vroegen welke tijd ik wilde lopen. Toen ik vorige week de nummers in mijn handen had en het allemaal toch wel werkelijk ging worden wist ik het eigenlijk wel zeker, ik zou voor die tijd onder de 3 uur gaan en ik zou het halen ook. Dinsdag nog op de club getraind, wat loopscholing en met een groepje het stadion uit voor een rustig duurloopje. De woendag training heb ik overgeslagen en donderdag ben ik voor de laatste keer voor de race naar het Vondelpark gelopen. In de haast mijn hartslagmeter vergeten, dus ik kon het tempo niet controleren. Op de weg terug in het Vondelpark me voorgesteld dat ik in die laatste kilometers zat en het tempo opgeschroefd. Het voelde goed en ik kwam, eigenlijk sneller dan op dat moment gewenst was weer thuis.

Vrijdag rustig aan gedaan, even naar de marathon markt geweest om mijn shirt op te halen en daarna voor een laatste massage naar de masseur. Helemaal los nog een keer naar het stadion om mijn zoontje naar de training te brengen en 'stiekem' nog even naar de marathon markt geweest. Wat mensen in en om het stadion gesproken en hen verteld dat ik toch echt voor die drie uur ging. Het mooie is dat ook de anderen er vertrouwen in hadden, gaf mij ook weer een boost.

Zaterdag in de ochtend nog wezen zwemmen met Camiel, weer naar die markt om even wat af te geven (was echt niet gepland) en de rest van de dag lekker op de bank doorgebracht. Beetje de krant lezen, tv kijken en koolhydraten tanken. Alle spullen in orde gebracht en 's avonds besloten dat ik het echt ging doen en toen met een gerust hart in slaap gevallen.

Toen ik wakker werd na een goede nachtrust besefte dat ik voor het eerst sinds tijden niet over hardlopen had gedroomd. Om half acht mijn bed uitgegaan en naar beneden gegaan. Lekker van de zondagochtend rust genieten en weer die koolhydraten tot me nemen. Laatste check of ik echt alles bij me had en toen op de fiets gestapt. Het was nog wat koud maar het zag er perfect uit. Naar de sporthal waar mijn masseur ook aanwezig was tussen het legertje van masseurs die de lopers die dag onder handen zouden nemen. Hij heeft mijn kuit nog even los gemaakt en met achterlating van mijn spullen ben ik nog even wat mensen van de club op gaan zoeken in de ruimte waar de pacers bijelkaar komen.
Gezamenlijk naar het stadion gelopen en toen richting het startvak. Wat een supergezicht zo veel bedrijvigheid in het stadion. Kom er wel zo'n drie keer per week, maar dit gaf een supergevoel. Vanaf de tribune nog wat succeswensen van clubgenoten en toen het vak in. Spanning neemt toe tot dat bevrijdende startschot.

Eindelijk op weg voor die 42k. Mijn strategie was om elke vijf kilometer te timen en dan de stopwatch weer op 0 te zetten. De kilometers in 4.15, 8.30, 12.45, 17.00 en 21.15 en dat dan 8 keer voor een eindtijd hoor in de 2.59. Strategie bleek de juiste voor mij. Eerste kilometer ging net onder de 4 minuten, veel te snel dus. Iedereen had me keer op keer gewaarschuwd dat ik niet te snel moest beginnen. Kon ik me toch weer niet inhouden, want ook de andere kilometers gingen sneller dan begroot, hoewel ik me wel meer en meer kon inhouden. De hartslag meting was goed, tempo iets hoger, lekker.
Tweede keer langs het stadion stonden alle clubgenoten weer luid voor me te juichen, lekker is dat. Nog steeds met de handrem erop gingen de tien ook weer iets sneller dan die 21.15. Na een kilometer of 12 kwam een bekende mij inhalen. Hij had een aantal maal met mij meegelopen tijdens de trainingslopen en vertelde mij dat hij ook te snel was gestart. Hij lag al twee minuten voor op zijn schema liep een eindje met me mee mij in mijn rol als pacer gebruikend. Relaxed pratend liepen we samen een stuk op. Tussen de 14 en 15 kilometer stond de hele familie te juichen. De kids hadden spandoeken gemaakt riepen om het hardst. Gelletje van Odette aangepakt voor de extra koolhydraten en weer op weg naar de Amstel. Op 16 kilometer nam de bekende afscheid en ging sneller lopen, zijn geplande tijd achterna. Ik was blij dat ik het stuk langs de Amstel al een paar keer had getraind, zo wist ik precies waar ik was en hoe ver het nog was. Aan de overkant kwamen de snelsten van de race langs, wat een snelheid pffff.
De brug van Ouderkerk gerond en toen op weg naar de halve marathon. Het tempo was nog steeds goed, wel steeds elke kilometer iets onder die geplande tijden, maar niet schokkend meer. Op de halve marathon stond een Aafje, me bemoedigend toesprekend en met een fles sportdrank. Dankbaar aangepakt en even meegenomen, flinke slokken genomen en toen weer door. Na de Amstel een rotstukje door ZuidOost. Mijn blaas speelde weer op en de twijfel om wel of niet even langs de kant te stoppen nam met elke stap toe. Tempo bleef nog steeds goed, hartslag ging geleidelijk omhoog, maar lang nog niet zorgwekkend. Het rotstukje ZuidOost werd een stuk dragelijker gemaakt door de gedachte dat ik de familie snel weer zou zien. Ja hoor, op het kruispunt weer richting de stad stonden ze weer, spandoeken hoog, hard juichend en weer met een gelletje.
Met weer nieuwe kracht richting de 30 kilometer. De blaas speelde nog steeds op en toen ik bij de laatste mogelijkheid kwam om een beetje decent naar de bosjes te gaan (geen huizen, weinig mensen) wilde ik gaan, maar net op dat moment kwam het bij me op dat ik het mezelf nooit zou vergeven als ik die verspeelde 30 seconden precies nodig zou hebben voor een toptijd. Doorlopen dus, en gelijk ging mijn blaas ook in het gareel . Menno stond even na de 30 met een fles water, eigenlijk een beetje te koud, maar wel lekker. Nog steeds moest ik mezelf in het gareel houden, niet te hard, de moeilijkste kilometers moeten nog komen.....
Richting de 35 dus. Bij de waterpost net na de 35 stonden Dick en Anneke water uit te delen. Van allebei een beker aangepakt en ook een banaan meegenomen. Nu zou het gebeuren. Vanaf hier was het onbekend, ik had immers nog nooit verder dan 36 gelopen. Achter elke boom kon die man met die hamer nu staan. I.p.v. die man met de hamer stond Daniëlle langs de kant en even verderop mijn ouders. Aan de andere kant hield ik me niet zo bezig met de gelopen 36, maar met de 8k die ik nog voor de boeg had. 8k, dat viel best mee, dat had ik vaak genoeg getraind, zelfs minder dan wat ik normaal deed. Menno weer even dag gezegd. Tempo zat er nog steeds goed in en als ik mijn hartslag te snel zag oplopen kon ik hem met iets minderen weer terug in de veilige zone brengen.
Tussen 37 en 38 kilometer kwam ik de bekende van de 12-16k weer tegen, hij was die hamer wel tegengekomen. Hoewel mijn kuiten nu toch wel behoorlijk zeer gingen doen, was ik niet van plan om in het zicht van de haven te capituleren, want was is nu 4 kilometer? Heel licht versnellen kon zelfs nog, maar nog steeds wel ingehouden, want het was toch nog wel 4 kilometer, moet je ook niet onderschatten. Het Vondelpark in, nu inbeeldend dat ik op donderdag aan het trainen was. Aan het eind van het park was de familie weer present en dat gaf me weer vleugels die richting op. Laatste rechte eind, langs een kroeg waar hartstochtelijk geroepen en gejuicht werd gaf het laatste beetje kracht om toch weer wat sneller te gaan. Laatste kilometer, juichende bekenden, kleine bochtjes en daar was het stadion. Door die voor mij bekende poort even nog een 'sprintje' over 'mijn' baan richting de finish. 2.56.10!!!!!!! Grote glimlach, zeer vermoeid, maar o zo gelukkig kwam ik de finish over.... Ik had het gehaald en in een tijd die ik nooit had durven dromen
Na de finish de medaille en toen zag ik Ronald op de tribune. Even wat woorden gewisseld voordat ik naar buiten ging. Daar stonden weer wat clubgenoten die ik het goede nieuws kon vertellen. Na het hek Ronald nog even gesproken, daarna ging hij op weg naar de start van de halve en ik op weg naar de massage. Ik kreeg het wat fris en zag mensen dribbelen richting de sporthal. Dat was een goed idee....... Niet dus, mijn benen waren er klaar mee. Dus maar rustig, douchen, massage en daarna (na een biertje gedronken te hebben bij het kroegje dat mij de laatste kracht gaf) naar het Vondelpark om Ronald en Jaap toe te juichen op hun halve Marathon.
Tot besluit nog een biertje in het sportcafe met Jaap en nog wat mensen van Phanos..... Wat een TOPDAG!!!!!!!!

Naam Dennis de Vré
Woonplaats Phanos
Land NED
Afstand Marathon
Categorie M35
Totaal plaats 289 / 6899
Categorie plaats 70
Snelheid 14,371 km/uur
Bruto tijd 2:56:17
Netto tijd 2:56:10


Netto tussentijden (verschil)
5 kilometer 20:26 (20:26)
10 kilometer 41:14 (20:48)
15 kilometer 1:02:14 (21:00)
20 kilometer 1:23:14 (21:00)
Halve marathon 1:27:52
25 kilometer 1:44:09 (20:55)
30 kilometer 2:05:12 (21:03)
35 kilometer 2:26:18 (21:06)
40 kilometer 2:47:16 (20:58)